Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

door gordijntjes gescheiden, met de schamele waschgelegenheid en het gemis aan al wat ik haar zoo gaarne zou geven, schoonheid, frischheid, comfort. Maar Elsje klaagde niet en schikte zich vol vindingrijkheid en goed humeur. f

Eindelijk kwamen de warme, transparante, diep donker paarsch-blauwe wateren van den golfstroom en de zon begon verkwikkend te schijnen en het zorgeloos volkje musiceerde en danste op dek. Toen werd het ook voor ons beter en wij zaten uren hand in hand te staren in het prachtig kleurenspel der golven, zwart-blauw, licht blauw-ziedend en sneeuwwit schuimend. Af en toe spraken we zachtjens over de groote dingen die steeds onze gedachten vervulden. Want wij voelden dat alleen in deze groote dingen onze rechtvaardiging en onze gemoedsrust kon gelegen zijn.

— «Lieve man, je hebt mij veel troostrijks en waars geleerd» zei Elsje «maar toch lijkt het mij soms alsof je God heel ver en ongenaakbaar voor me hebt gemaakt. Deze mooie, wreede, gruwelijke zee als een denkend en gevoelend wezen is al angstig van diepe onbegrijpelijkheid. En dan zon en sterren!» —

— «Het is toch goed, Elsje, de waarheid niet te willen verbergen, al is ze beklemmend. Innerlijk blijft God even dichtbij, daar is geen verder of nader. En Christus heb ik toch eer dichterbij gebracht.»

Sluiten