is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet meer dan een van de duizende verlorenen die verpletterd worden onder haar zware, blinde schreden, — wreed als de machine die een onvoorzichtige tusschen haar raderen klemt. En toch wist ik dat deze ontzachlijke structuur het gehoorzame werktuig was van dezelfde macht die mij zijn kostbaarste gaven had toevertrouwd, die mij op mijnen weg had gedreven, die verantwoordelijk was voor mijn kracht en mijn zwakte.

En naarmate meer en meer werkelijke nood en steeds banger zorg om 't bestaan in mijn kleine woning begon te heerschen, naar die mate begon ook dat schamele tehuis mij dierbaarder te worden. Ik kwam op den leeftijd dat een man, al is hij nog niet moe en afgestreden, toch meer dan vroeger naar een rustplaats verlangt, een kleine intieme sfeer van stilte en verademing, van liefde-koestering en vrede, een te huis. Wat vroeger mijn ce huis was geweest, was mij altijd innerlijk vreemd gebleven. Ik had er alle comfort en lichamelijk behagen, maar mijn hart vond er geen geluk. En nu had ik méér dan ik ooit verwachtte te zullen vinden, ik bevond het waarachtig huiselijk geluk schooner, verhevener, plechtiger dan ik het had vermoed, — maar zijn schoonheid werd smartelijk en zijn lust beangstigend pijnlijk door zijn vergankelijkheid. Wij behoefden zoo weinig, een paar zindelijke kamers met weinig leelijks en één of twee fraayigheden, een klein stukje tuin met