is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

bloemen, wat zonlicht overdag, wat lamplicht-gezelligheid des avonds, behoorlijk eten en rust en sereniteit tot studie — en alle ufen te samen doorgebracht waren volkomen bevredigend door hun mate van pracht, en elke minuut van gescheiden zijn werd dragelijk door 't vooruitzicht van elkander weder te zullen vinden.

Elsje had de kinderlijke genietingskracht, die in een kleinigheid, een opengaande bloem, een nieuw stuk huisraad, een tooisel of sieraad, een lied, een paar mooie versregels, voor uren en dagen vervulling en verrukking vindt. Zij had den zuiveren smaak die vooral bang is voor overlading en overprikkeling, en geen behagen schept dan in het eenvoudige, en dat wèl-genoten. Met hoe weinig had ik haar leven tot een gestadige vreugde kunnen maken.

Maar zelfs dat weinige was ik niet in staat te geven. De armoede die ik den menschen leeren wilde te ontvluchten, de armoede, valschelijk voor Jezus vriendin en der vromen bruid verklaard, inderdaad Christus felste vijand en eiken waren vrome tot een afschuw en verschrikking — de armoede sloop in mijn huis met grimmigen hoonlach en wreekte zich op mij, die haar heiligheid en verhevenheid had durven aantasten. En ze sloeg het schoonste en liefste wat het leven mij had geboden, ze bedreigde mijn grootste schat, nog zoo kort geleden met zooveel opoffering veroverd.

26