is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was ot Elsje's onverschrokken pogingen om mij een verkwikkend tehuis te bereiden, haar standvastig geduld en blijden toon, haar lichamelijk wezen des te meer verteerden. Ik zag den strijd dien ze te voeren had, en het folterde mij, in duizend schakeeringen van pijn. Haar zich-goedhouden als ze bijna machteloos was door uitputting. Haar verhoogde teederheid als ze mij zag toegeven onder den zwaren druk der bekommering, waarbij ik bemerkte hoe zij zich zelve aansprakelijk voelde voor mijn leed, omdat ik toch om haar mijn voorspoedig leven had verbroken.

Toen kwam, ten tijde van onze grootste zorg, datgene wat Elsje als hoogste zegen had verwacht en begeerd, het moederschap. Ook ikzelf had het kind gewenscht, en er naar verlangd met innige teerheid, mij voorstellend hoe ik nu alle aandacht, alle^yaderlijke toewijding zou kunnen geven, zonder zelfdwang, van nature, uit overgroote liefde. Hoe zou ik het kind nu liefhebben en genieten van 't gezicht zijner ontwikkeling, dag aan dag. Met bitteren spijt herdenkend hoe vaag en ver de schoone opbloei van Lucia's kinderen aan mij voorbij was gegaan, omdat ik niet met mijn geheele wezen in hun worden en ontwikkelen had deelgenomen, — hoopte ik nu toch vader te zullen zijn in volle beteekenis en het schoone wonder met helder ontwaren en onverflauwde aandachtigheid te genieten. Zeker is