is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— «Waarom, Elsje? wat zou je doen?»

— «Ik zou probeeren naar Holland te gaan,» zei ze zacht.

Toen verstond ik haar. Het was heemzucht die haar had aangegrepen.

— «Verlang je naar Holland terug?»

Ze knikte zwijgend. Maar zei daarop terstond, op krachtiger toon:

— «Maar ik wil niet dat je daarom geven zult, lieve man, zoolang je meent dat je werk hier nog niet is afgedaan. Ik heb geduld, het kan best wachten. Maar er is toch wel kans, nietwaar? als ons kindje wat grooter is, — dat we weer in Holland gaan wonen?»

— «Als het niet beter lukt met mijn pogingen dan tot nog toe, Elsje, dan kunnen we evengoed in Holland wonen.»

Toen liet ze zich verder gaan en zei:

— «Ik had het zoo heerlijk gevonden als mijn kindje in Holland geboren werd. Tusschen de groene weilanden, in een net, fraai Hollandsch huisje, onder de mooie Hollandsche wolken, bij onze zee. En dan kon ik hem al vroeg al die mooie dingen laten zien, die we alleen in Holland hebben, ons aardig stadje, en de schilderijen op 't museum, en de boerenhuisjes, en de duinen. Hier is alles zoo groot, zoo hard en zoo leelijk» —

Ik beloofde, niet langer hier te blijven dan ik streng: