is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geweest onder 't overweldigende leed als men van een arm menschenkind verwachten kan. Zoolang mijn vrouw haar kindje overleefde, heb ik in mijn liefde voor haar de kracht gevonden, uiterlijk niets te toonen wat op bitterheid of wanhoop geleek. Toen ook zij mij begaf was er niets of niemand om mij tot vertoon van blijmoed en gelatenheid te dwingen, en ik was een wijle lang een ineengezakt, verslagen, gebroken wezen, een verwelkt afvallend blad.

Maar het weten, het onzinnelijk, verstandelijk weten kon mij niet begeven, al was alle gevoel door overmaat versmoord en verstompt. Zoolang wij ons zeiven beschouwen met den wetenschappelijken blik, van af de hoogte van ons innigste besef, zoolang is er ook iets dat uitleeft boven smart, ouderdom en dood. Wie zichzelf nauwkeurig waarneemt in lijden en ouderdom is daardoor boven leed en tijd verheven, want datgene wat toeziet is altijd meer en hooger dan dat wat wordt beschouwd. En zoo wist ik mijzelven blij en eeuwig jong, door dat kleine vonkje bëschouwingskracht, in 't midden mijner ellende.

Ik wist en vergat nooit, dat het Eeuwige waarin wij leven, niet angstvallig rekent met wat meer of minder lijden, en niet spaarzaam omgaat met zijn schepselen. Duizende kiemen laat het vergaan om één van hen tot wasdom te doen komen, ik wist dat de pijnen