is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

wees, en jou zoolang liet smachten en wachten. Christus is de Machtige, de Sterke, de Wijze die ons in de hand heèft, en de grootste verantwoording draagt. Wij twee zijn arme, blinde, kleine tobbers die elkander naar beste krachten geholpen hebben. Voor elkander hebben we enkel dankbaarheid!» —

— «Ja!» zei Elsje bevredigd «voor elkander enkel •dankbaarheid.»

En tot haar laatste oogenblikken was ze vervuld en getroost door de gedachte, dat ik nog de nachten zou hebben waarin ik haar kon roepen, en kracht en verkwikking vinden voor den eenzamen dag.

— «Jezus willen vergeven» zeide ze nog eens «is toch eigenlijk absurd. Want ik zou hem minstens even liefhebben als jou, als ik mij Hem maar als mensch mocht denken.» —

— «Alles wat wij zeggen, Elsje, is absurd. Maar wat wij voelen is niet absurd. Als wij teruggekeerd zijn tot het Oer-leven, tot de Stamziel der menschheid, dan zullen we eerst bemerken, denk ik, hoe absurd ons spreken was, maar hoe waarachtig ons gevoel.» —

Het laatste wat ik van haar hoorde, in haar zorg om mij, was een fluisterend: «Zul je me roepen!» en