is toegevoegd aan uw favorieten.
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen kon ik den heimelijken drang, die nacht noch dag afliet-, en mij zoo duidelijk als een maning van mijn gestorven vrouw voorkwam, niet langer weerstaan^ en ik keerde terug tot dit stadje, waar ik mijn tegenwoordige woning kocht en de kleine kweektuin, die nu mij dagelijks nog bezigheid geeft. Wat ik van mijn dochter kreeg was niet veel, maar genoeg voor mij om hier dit eenvoudige kleinstads-leven vol te houden. Langzaam aan gelukte het mij, de kleine menschen hier aan mijn uitheemsche wezen te wennen, en nu leid ik het meest dragelijke leven dat voor mij op aarde nog te vinden was.

Eerst door dat zeldzame bericht en de vriendelijke daad van Emilia ben ik ontwaakt uit de sombere verdooving, waarin ik na Elsjes dood gezonken was. Ik zou misschien de kracht niet gehad hebben mijzelven weer tot levenslust en werklust op te wekken, misschien ziek geworden en gestorven zijn, zonder Elsje éénmaal in mijn droomen te zien. Want in mijn vertwijfeling en mijn heemzucht was ook de helderheid van mijn droomleven verdwenen. Ik sliep weinig en slecht, de getergde ziel kon zich niet van het onrustig lichaam voldoende scheiden, om tot reïntegratie en onzinlijk waarnemen te geraken.

Emilia's daad redde me. En toen nam ik dit troostrijk verschijnsel waar, dat de genietingskracht zich