is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voelde ik de aanwezigheid van eindelooze verschieten van lust en schoonheid die er door werden aangeduid, slechts even, kort aangeduid, — doch onmiskenbaar.

Er was een groote expositie, een van die banale wereldkermissen waarop ik dikwijls had gesmaald. Maar nu, in mijn duizendvoud verhoogde gevoeligheid voor schoonheid en geluk, zag ik het alles als duidelijke schemering en voorbode van ontzachlijke naderende pracht.

De breede, zonnige alleeën met de fonkelend-vergulde beelden in het klare zonlicht, de tempels en galerijen, blank en statig, de duizenden en duizenden uit alle landen saamgestroomd, de blijde, feestelijke schijn, de muziek aan alle zijden, de geur van stof, van lindebloesem, van zacht-geparfumeerde kleederen — Ach! hoe machteloos is deze opsomming om het onbeschrijfelijke weer te geven, het schoone geluk waarvan dit alles mij een vluchtige aankondiging scheen. Ik kon mijn blik richten waarheen ik wilde, naar een Oostersche facade, naar een groepje musiceerende menschen, naar een reeks zonbeschenen looverboomen, naar het mooie, hartelijke, welgekleede meisje dat naast mij liep en mijn dochter was, — uit alles sprak blijdschap, zeldzame, fijne, ongekende lust, intensieve pracht, geheimzinnige verwachting van groote, nooitvermoede wonderen en mysteriën.