is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tropische boomen. Er heerschte een onbeschrijfelijk veelbeteekenende stilte en rust. Het land was vol en dicht bewoond, maar in één gespannen wijding van vrede en geluk. Ik zag hel-blauwe pauwen zich spiegelen in 't water en rustig wandelen in de zon. De kleuren, de reine atmosfeer, de sierlijke, stille huizen, het plechtige zwijgen, de gevoelde maar niet geziene aanwezigheid van duizende vredige, gelukkige menschen, de blanke horizont met de machtige, zon-beschenen bergreeks, — het was alles te schoon om spraak te verdragen. Ik riep mijn liefste, dat ze toch óók zou komen en kijken. Ik zag haar niet, maar hoorde haar lieve stem zeggen: «Wat 'n bloemen!»

Toen kreeg ik behoefte om te bidden en ik keerde mij om, tot van waar het licht kwam. En wat mij nog nooit gebeurd was, ik zag de duistere wolk niet meer achter me, die ik daar altijd tot Elsjes dood gezien had, en die na dien tijd eerst langzaam vervluchtigde. En ik zag de zonneschijf zelf, voor 't eerst in de droomwereld.

Toen sprak ik hartstochtelijk en welsprekend tot Christus, zooals ik nooit gedaan had, en zeker overdag nooit zou kunnen doen. Dank en liefde sprak ik uit. «Mijn vader en mijn moeder zijt ge, en ik heb u lief, al heb ik nog zooveel om u geleden. Ik wil wel om n lijden en ik heb geen bitterheid meer om mijn ge-