is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leden leed. Ik vergeef u, ik vergeef u, en ik weet dat gij mij al mijn dwaasheden en mijn zwakheden vergeeft, — want tusschen ons zal ook niet meer sprake zijn van vergeving maar enkel van dankbaarheid, zooals tusschen mijn liefste en mij. Want wij kunnen u niet verbeelden en daarom niet genoeg liefhebben, en wij hebben u alleen lief in elkander, zooals wij elkaar kennen. Maar ik weet dat de liefde tot mijn liefste liefde is voor u en dat ik in haar u liefheb. En ik heb geen berouw, en ben gelukkig en dankbaar, tevreden u gevolgd te zijn en gediend te hebben, vast geloovend te zullen groeien in kracht tot ik de zaligheid zal erkennen en verdragen. Ik vraag niets, maar verlang naar u en uw Heerlijkheid, en een vurig spoor van dank zal ik nalaten opdat de anderen er u door vinden».

Toen ik dit zeide zag ik nog lichte nevelen wegtrekken van voor de zon, en deze begon verblindend te stralen. Dit scheen mij zulk een genadige openbaring, dat ik alleen: O! O! kon roepen in extaze. Toen voelde ik dat ik schreien of bezwijmen ging van geluk, maar dat wilde ik niet, en ontwaakte.

Ik was dien morgen verkwikt en goed bestand tegen moeielijkheden.

Het eenige wat ik nog vrees is een verzwakking van den geest op hooger leeftijd, zoodat ik jaren zou moeten ronddrijven als een hulpeloos wrak. Ik heb