is toegevoegd aan uw favorieten.

Olle vrunden in Grönnegerland

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zoo gauw aal? Yrouger het hier 'n óld krom kereltje woont, klokluuder was he en hai haitte Tönnies Maier, moar mensken zeeden nooit aans tegen hom as „boaske Malheur" omdat hom aalles tegenloopen was in wereld. Moar Gartje mog bie mie nou wel Gartje Malheur haiten, want wat grooter ongeluk kon heur overkomen as dat zai Aibel nait krigt? 'k Wol dat 'k heur oet mien kop kwiet was, hai zai brekt mie aaltied overaal deurhên.

En-ne, ik bin nou ja zulf' zooveul as verloofd mit lekje, och joa mit lekje, 't mos wel, as 't wezen zol mit de trauwerij.

Of 'k d'r nou al 'n beetje mit op heb?

Gommes nee, joa kiek dat lafbekken en ginnegappen net as nöchtern kalver mog ik nooit over, te minsten nait mit zoo ain

Mit-te-e-e? Neé, ook nait, stil moar, doe huifst d'r vot nait weer bie. 'n Goud wicht, dei lekje, och joa. Nou dat mos d'r ook nog bie komen, dat zai boas wezen zol. Wat lopt ze bedêsd en bekweemkes. Moar 't vol heur doch leuf 'k slim tou, dou ze hier eerguster mit heur ölders was en zai mien spul van binnen ook ais zag.

Nou, 't is ook van belang, wat ik aal zain loaten ken; wat 'n öld pesl iin, wat'n harddroaverspriezen, joa wat nait aal! En 't veurnoamste, Aibel Geldzak zulf! Nou, nou, dei lekje ken van geluk spreken zooas gain ain in wereld. Zai ken dómee zeggen: „hier woon ik".

— Vreeseik was dat doch, doags noa dat 't oetkomen was dat Aibel en lekje trauwen zeilen. Hai, as 'k doar nog om denk! Doar koom ik mie 's mörns boeten en doar stait al 'n hail bult volk te gniffelen bie mien schuurdeur en wat ston doar op? Op dei helder-gruine schuurdeuren wassen mit roode varf twei poar schoalen varft, haile grooten ook nog wel en van de bovenste was belans hailendal schaif, ain schoal ston op grond en doar ston 'n