is toegevoegd aan uw favorieten.

Olle vrunden in Grönnegerland

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

schil is, dat zai dei slippen van achtern hebben en vleddermoezen op zied. Ik main van zulf dei kerels, dei nooit gain geld weerom hebben en joe aaltied noar handen kieken zoo gauw as ie hand moar in buuts steken, 'n Waigeloakentje hebben ze over arm.

Nou 't was net of dat gespuus 't op mie verzain har, ieder oogenblik stötten ze tegen mien stoul aan en as 'k den vruig wat zai doch mit mie wollen, den zeeden ze: „Niets Meneer Willems, 'n ongeluk".

Ain keer komt zoo'n kerel en begunt doar mit zien loakentje over mien schölder te vegen, dou vloog 'k overênd en ik zee: „Wat wist nou weer en dat mit mien mooie blauwe jas?'' „Och Meneer", zee he dou „'n kleinigheid ; er was 'n stukkie vet van de ham aan uw schouder".

Ik har dei vent hoast vermorzeld en ik zee: ,'k Wol dat 'k hier nait komen was te eten, wat verbeeldst doe die, doe ezel?"

Wat begonnen dei heeren dou a'moal te lachen!

Eerst docht ik jong, dat ze mie oetlachten, moar dat is bepoald zoo nait west, 't was omdat ik dei snuuter zoo op zien kop gaf".

„Willems! Komt hier gauw heer!"

„Wat zegst doe?"

„Tou Willems, ie mouten gauw komen, d'r is ain om joe".

„Mout ik? Het past mie nait, moar doè kenst om Mai 'n aander dainst zuiken. Aibel Ge .... hm, Willems let zuk nait deur zien maid komdaieren".

„Ik hoop, dat ons laivm Heer mie de zunde vergeft, dat 'k Aibel noar mond proat.

Ik har mie steevast veurnomen dat ik hom dat gesnaar over zuk zulf en zien aigen goud oafleeren wol, en 'k heb 't 'n hail joar perbaiert, moar 't kon nait langer, want dat was gain leven. Ik was ook aaltied nog zoo bang dat