Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

he vernomen, dat 't Kloas was, dei oogen het net as zien Moeke, as Gartje. Nou, dou kon Aibel oogen wel beter open doun en ook wel proaten, moar dou düs he nait, lang nait, want hai schoamde zuk oogen hoast oet 't lieufd, omdat dei Kloas, dei hai aaltied zoo oafsnauwt har van kind oaf aan, zoo goud veur hom was. Nee, Aibel kon ja nait opkieken veur Kloas en ook nait veur lekje en Dientje, want hai wis noü wel, hou zacht en hou vrundelk dei hom aaltied holpen harren.

Nou snokt Aibel Geldzak weer in zien kussen en hai zegt: „Tegen God bin 'k ook nooit goud west, 'k heb aaltied maint, dat aalles bie mien aigen wiezighaid toukwam, en ik vergat aaltied God veur zien zegeningen te danken. En dou ik mien Kasper weer oaf'stoan mos, bin 'k zuuver in opstand komen tegen God.

En God har d'r doch recht op. Vroag ik eerst aan mien schoapen, as ik d'r ain bie weg hoal: „wil ie dei wel misten ?" Dou kon ik dat nait, moar nou wil ik mien haile leven God nog danken, dat ik mien Kasper had heb, want ik heb heur nog, aander mensken zain 't nait, moar ik heb heur nog, ze is aaltied bie mie, aaltied en overaal.

En lekje en Dientje? Zol God mie vergeven kennen, dat ik doar aaltied tegen was as 'n stain zoo hard ? En as dat ken — want ik heb in kerk wel heurt, dat Jezus zee, dat God zeuventig moal zeuven moal onze zunden vergeft — den kennen lekje en Dientje dat doch nooit, nee nooit."

„Dag Willems, hoe gaat het ?"

„Dag Doomnie, hou 't gait? Och veul beter as ik verdain, ik zai nou in, hou verkeerd ik aaltied west bin tegen God en tegen lekje en Dientje."

„God heeft je leven gespaard Willems. Reken nu, dat dat gebeurd is om je gelegenheid te geven, zooveel mogelijk nog weer goed te maken."

Sluiten