Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Vóór deze kan antwoorden, roept Daiwerke: „JoaeurtI'n meroakel is 't, dèi' luj-jong! en wat het 'e groote handen! Dèi zei loater arbaiden kennen, geleuft dat van mie."

„Joa'' antwoordt Teupke nu op de eerste vraag: „te zoegen heb 'k meer as jong op ken, 't gait a'moal zoo veurspoudig as 't ken, moar 't is 'n haile drokte."

Nu vraagt Daiwerke : „Hou öld is t lutje-wicht?'

„As wie rr.it 'nkander Midwinter beleven, komt ze in heur zeuvende."

„Nou! mien git en gain ende! dèn is 't verachtig gain wonder, dat joe dei drokte eerst nei bekomt" antwoordt Daiwerke."

Frauke vraagt nu: „Hou hait 'e ook nog moar"?

„Ie mouten baide eerst weer zitten goan, tou drinkt joen kopkes ook is leeg, den ken 'k weer intappen. Hai hait Mans. Joa kiek, moar as Doomnie hom deupt en op 't Roadhoes, den is 't Harmannus, moar 't is Mans den van zulf. Joa dou Oarend hom aangaf, zee 'k in mie zulf: „as 't lutje-wicht nou gain wicht west har", zee'k in mie zulf, wden was dat 'n Luutje worden noa Oarend zien voader, moar 't wicht is nou noa zién kant en nou mos jong van zulf noa mièn kant".

„Mien laive!" roepen nu beide vrouwen tegelijk, „wat heb ie ons 'n koukjes geven, nou da's braid heur"!

En alsof 't afgesproken is, halen beiden tegelijk breiwerk uit den zak en een geheimzinnig in papier gewikkeld pakje.

„Kom", zegt Frauke, „wie willen ook 'n steekje braiden". Eerst het pakje aan Teupke gevend zegt ze: „Hierzoo Teupke, ik heb veur joen lutje 'n poar poar hooskes braid". Vóór Teupke kan antwoorden geeft ook Daiwerke haar pakje en zegt: „Joa, dat kon ik nait wachten, want ik bin veul te bliede as mien aigen jongs wat om vouten hebben, moar ik heb 'n lapke köft veur joe tou 'n rokje veur joen lutje Mans".

Sluiten