is toegevoegd aan uw favorieten.

Olle vrunden in Grönnegerland

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Weer klinkt Teupke's stem: „Tou doe drommels wicht, wat holst die ja stil, wist hier wel gauw heer komen?"

Eindelijk komt er zacht geschuifel van kleine voetjes, en in de kamerdeur verschijnt een aardig zwartkopje met voorover gebogen hoofdje, het rechter wijsvingertje in 't mondje en schuw rondziende oogjes. Blijkbaar is ze onderricht van 't gewichtig feit: de visite. Weer roept Teupke: „Kom hier doe, kenst nait harder loopen?"

Voetje voor voetje komt het kind nader, zorgvuldig oppassend, dat ze niet in den lichtkring komt, dien de lamp op den vloer werpt. Een grooten kring beschrijft ze en als ze veilig achter de stoelen van de bezoeksters langs gekomen is, loopt ze vlugger, laat zich tegen Moeder aanvallen en verbergt haastig het kopje in haar schoot.

„Nou ja" zegt deze, „'t wordt al mooier, zoo'n groot wicht, mot dei zuk schoamen? Foi Joaptje, 'k wol die wiezer hebben". Ze tilt het kopje op, dat zich echter even gauw weer laat vallen. Weer tilt Teupke haar op en zegt: „Kom, kom eur! gain meroakels langer, wat zegst doe nou ?" „Moar" roept ze heel verschrikt, „wat zugst d'r oet, bist ja hailendal onnuur, dien haile schoetje is nat, woar hest dat kregen ?"

„Bie Ootje", klinkt het zachtjes.

„Wat is dat den?"

„Eerliekse koffie oet 'n kopke mit 'n klontje d'r in" klinkt het heel triomfantelijk en ter verklaring zegt Teupke : „Ik geef heur den 'n drupke melk op 'n schuddeltje mit wat hait woater d'r in en den zeg ik: „da's dien koffie". „Moar kom" voegt ze tot 't kind gewend er bij, ,'k zei die eerst 'n schoon schoetje veur doun. 't Is dien bcrgoanstied, moai zóo kenst gain dag zeggen en dag' zeggen zèst. Mien laive, 't is ja aans net of 'k die niks leerd heb".

Ze gaat naar 't kabinet met Jaapje aan de rokken ach-