is toegevoegd aan uw favorieten.

Olle vrunden in Grönnegerland

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ter zich aan. Ze begint te zoeken in den rommel, die in 't kabinet bont door elkaar ligt, verschillende stukken vallen op den grond en ze prevelt: „ Dat hoat ik nou zoo aan 'n kammenet: wat men hebben wil, ken men nait vinden en wat men nait hebben wil, dat valt joe temuit". Eindelijk vindt ze het gezochte schortje en doet het Jaapje voor, neemt haar bij de hand, gaat weer zitten en zegt: „Nou, wat zegst nou? „Dag Mevrau". „Dag Mevrau", zegt Jaapje.

„Nou, dag vrau Maijer". Geen antwoord.

„Tou wicht: „dag vrau Maijer".

Nog geen antwoord.

„Hai wat bist toch 'n stichel van 'n wicht; den dei ander moar eerst: „dag vrau de Broen". Geen antwoord.

„Heerenk, heerenk! gluiend wor 'k op dat wicht; „dag vrau de Broen". Evenmin antwoord.

„Doe stiefkop ! Nou zé 'k die 't nog ainmoal veurzeggen en den most moar oafwachten wat d'r gebeurt: „dag vrau Maijer".

„Dag Daiwerke, dag Frauke'' klinkt het heel helder uit Jaapjes mondje.

De bezoeksters barsten in schaterend gelach uit, maar Teupke zegt: „Doe bist 'n rakkert van 'n wicht en doe waist wel, bruirke het tweibakken mit zukker mitnomen, moar doar krigst doe van oavend gainent van".

„Dei heb 'k bie Ootje al had, twei, en veul meer zukker d'r op as hierzoo".

Mevrouw roept: „Kom eens hier Jaapje" en haalt meteen eene mooie prent uit den zak. Haastig gaat het kind er op af, pakt met schitterende oogies de prent en zegt: „Daanke Mevrau".

Mevrouw vraagt haar: „Wat scheelt je aan je neusje?"

„Op vallen" is 't antwoord.

„Hoe kwam dat?" informeert Mevrouw verder. Maar