is toegevoegd aan uw favorieten.

Olle vrunden in Grönnegerland

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Och, zoo ken 'k ja nait proaten, as ie d'r aal tuskenin tjaauwelen. Wat he vong ? Nou wat d'r te vangen was, dat is ja van zulf. Men ken doch nait eerst hên goan en zeggen, nou wil 'k dit vangen en nou dat, zoo wies was ie nou dugt mie ook wel. Zai woonden in dei tieden in Tenuunten. en den vongen ze gernoat en mossels en kinkhorens en zuk goud nog al 'n bult. Nou en den kookte Jantien dat spul en den verkoft ze dat hierzoo, en ook aanderweegens, net woar ze 't moar kwiet worden kon. Och joa, dat blift d'r eerlek van over, 'n bult wark het ze doan, 'n haile bult. Want begriept ais, as ze korven den vol har, den nam ze heur bainen op en ging d'r init aan loop, en luip net zoo laank tot dat ze ze leeg har.'

„Den verdaitide zai ook vast nog al wat ?"

,'t Dee mie al nei, dat ie d'r nog nait weer tusken kwammen. Verdainen? Och, dat was ook al verkeerd spul. Ie waiten wel, aalle gernoatkerels of vrauwluu steken as ze joe 't tourneten, heur doem in 't moatje, den ken d'r veul minder in.

Moar Jantien dee dat nooit en den gat ze ook nog 'n kop d'r boven op."

„Dat kon ja nooit oet veur heur."

„Nee veur heur nait, moar ruensken moggen 1'r botte geern over. Ainmoal zee 'k ais 'n moal tegen heur: „Jantien," zee 'k, „wat geef ie roem moat, gain ain zoo."

„Wat zee ze dou wêl?"

„Nou" zee ze „dat mout ook zoo" zee ze, „want noa mien dood wil Tk rust hebben", zee ze, „den wil 'k nait weer loopen te gernoat meten."

„Doar geef 'k heur groot geliek aan, dat har zai den doch goud veur. Luip heur man d'r nooit mit ? '

„Dat was lang nait vertraut, want dei kerel zoop den zoo aalderkrachtdoadigst, dat 't slim was. Doèn dat dei kerel voak was, och gommes."