Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

leven in 't mooie hoes. Hai, mien jak is ook zoo oetrekt, 't is net zoo wied worden, joa man, moar dat komt van zoo'n lui leven.

Dat is nait goud veur mie. 't Komt nou altemoal weer terechte. Wat 'n zegen dat ik dei laive Aanje heb, aalderweegens het ze mie tou hulpen, en aalles het ze veur mie doan".

't Is veurjoar en de holtdoef ropt. En as den zoo as nou de zun schient, den is 't hemelsch mooi weer óveraal.

Moar Jantien heurt of zugt d'r niks meer van.

Jan tien is rust. Ze was ook zoo muide van heur tocht deur disse wereld. Moar nou rust ze den oet. Ze het t nou beter weer, en ze zol nait geern van veuren oaf aan begunnen willen. Zaik is ze ainliek nait west, moar elk zag 't wel aankomen. Van laiverloa is ze minder worden, aal stoadig aan gong ze achteroet. Veur vairtien doagen zoowat is ze liggen bleven.

Aanje het heur nait verloaten, dei het heur oppast bie nacht zoowel as bie dag. Dei mos ook aaltied oppassen, dat 't lampke veur Steffen in brand bleef.

Jantien heur leste woorden wassen: «Aanje dank

veur aalles, 't Lampke brandt doch

goud helder ?"

En dou is ze den rust. Wat ze zag, ken gain mensk vertellen, moar 'n gelukkige glimlach speulde om heur lippen, en moakte 't goude olie rimpelge gezicht zoo mooi.

Dou ze verleden week begroaven wuir, zat d'r 'n holtdoef in kerkhofboomen en dei ruip moar aal van veuren oaf aan: „God wacht die, mien wicht,

God wacht die, mien wicht,

God wacht die, mien wicht, God "

Sluiten