is toegevoegd aan uw favorieten.

Olle vrunden in Grönnegerland

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Zeker mout ik wat verdainen, want dei gemaine schoelie het al mien mooi geldje, of zooas hai den zee, mien Überkespoartes, ook mitnomen. Moar Fennoa hiernoast wil wel veur 'n beetje doags op Lotte en Betje passen, den ken ik moar weer oetgoan en och, den bin 'k hier ook gauw overhên, want ik krieg 't veul vredeger en mooier. Want wat 'n last dat 'k had heb, och gommes nee eurt, dat ken 'k gain mensk vertellen".

„Nou ie mouten nooit verlegen wezen, dugt doar denk om, zoolaank as wie wat hebben, wil wie joe helpen, zoolaank heb ie ook wat. Moar den mout ie 't ook even zeggen, beloof ie mie dat den ?"

„Joa vrau Jansen, och ik bin joe zoo dankboar, veuraal omdat ie nou nog wel gedounte mit mie hebben willen. Moar kiek as 't aits ken, dat begriep ie, den red ik mie zulf".

„Ik mout eerst weer vot, moar zooas ik zee Trientje, denkt d'r om dat wie d'r ook nog binnen '.

„Alweer 'n winter veurbie.

't Het d'r knepen, moar ik heb mie doch zulf weer red en mien baide wichtjes binnen nog nooit zunder eten op bêr komen. Ik zulf? nou ja, dat gait gain mensk wat aan. Gelukkig heb 'k aan dejoakens of armnieesters nog nooit 'n bodschap had en as God mie helpt zoo as aan disse tied tou, gebeurt dat ook nooit; 't mos al wezen om kinder, moar veur mie zulf, nou ja, 'k wol laiver verhongern. Want den konden dei en dei ook nog denken: „dat maalebbel van 'n wief; eerst was ze stoapelgek op dei tichelkat oet 't Poepenland en nou ken 'n aander heur onderhóllen. 't Was ook veul beter dat dat dikke luie wief moar oet tied was". Ja d'r zollen aaltied wel gounent wezen dei dat zeeden, moar ik red mie, en den het gain ain wat mit mie neudig. Mien lutje Betje is nou al zeuven joar en 'n