Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Nait in ins Mevrau, 'k heb d'r al laank mit omloopen. Kiek den har ik weer 'n groote lap toen en dat brengt mie dunkt mie meer op as dei boom".

„Ik zou er mij toch goed op bedenken", raadt Mevrouw en ze neemt 't kindje bij de hand om weg te gaan.

„Ken 'k joe en Doomnie van oavend ook even spreken ?" vraagt Pestuur nog. „'k Heb nog veul meer in kop".

„Joa" valt Martje in, „haile moezenusten verachtig. Moar Mevrau, ik wol ook "nog wat zeggen. Heb ie bie gevaal ook ais 'n stukkewat ölle petretten over? 't Is mie neggeliek, wel dat d'r op stait, want kiek. zes van ons elk, dat is aaltied 't aigenste".

„Joa man" valt Pestuur haar in de rede, „ik wait 't wel, doe hest van mie oarigheid al dik oaf en mienent zeilen d'r wel oet mouten".

Martje antwoordt: „Hol die stil, doe mal-Berend, ain oogenblik wilst doe laist maljoagen en 't ander den bist net zoo toesterg en vranterg".

Mevrouw maakt zich een beetje van de portrettenhistorie af en komt eindelijk met Beotje de deur uit. Ze heeft voor de vriendelijke invitatie om te blijven koffiedrinken bedankt. Martje zegt: „Hai, Mevrau wil 't aaltied zoo gauw weer verloopen, ze wil hier hoast nooit gain koffie mit drinken en ik har aans vot 'n steeke op toafel veur heur oafwischt".

Na de koffie verdwijnt Pestuur en Martje maakt toebereidselen voor het middagmaal. Als ook dat afgeloopen is gaat haar man weg en neemt meteen de bestelde peulen mee en Martje zegt tegen Kunnechien:

„Ziezoo, nou heb wie vree, nou wil wie ais rustig 'n beetje mit 'n kander proaten". Ze laat staan wat staat en gaat zitten.

„Joa", zegt Kunnechien, „dat liekt mie ook mooi tou; kiek, proaten oet aander hoezen, dat geft gain pas veur mie,

Sluiten