Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mar sok ding dêr kin me hjir boppe de fingers mar nei slikje. Siker, ik ginde dy nou oars wol in romerfol twa-trije!» Mei sette de kaeibiwarder syn skimmel oan en draefde fierder.

II.

It wier wikkerdewik ef Hoatse wier him efternei set. Hy tocht: „Scoe pTu. my faeks net i„ deugd dwaen „oHe e» bring de moann safier det er efkes by Douweboers ta de nulhusfinsters yng oer ^

scil wol mear mei him wirde kinne as ik, ornearje k, en y sabytjountiid ek net bang to wezen, det der in scil'» Mar hy bikoarre him; hy liet Petrus drave, der kaem h.mhwe oa s vn 't sin. „Hearden jy wol hwet Petrus nus krektsa fen us boerejorges sei?» frege er de moanne, dy't der ho langer nammers to

toarstiger en hetsiger üt bigoan to sjên. .

_ „Fen jimme boerejonges? Jawol, hoklor gnd ts det e,n ,te?

Ktearebare barndewyn op resinen, man! W,b.«n<«ynto£

greale Keulske krüken; dêr dogge wy in bonge oer lor e miggen. By

Douwe Atses, oan 'e VntsjemasleaUwal, dêr steane wol tn,e Ijonwer nesb

inoar yn 'e kelder. Ik bin der sa goed etter, om't, myn faem K mnet

dêr, witt'jy'. As iy der sin oan ha mochten, den koe 'k |o wol len bisktkke.

— „Binn' se goed for 'e toarst?"

Och mvn lieave frjeon, hja forslane de toarst sa!"

rir .s de wearlich!" sei de moanne. „Hwent de kiel ,s my s.

skrok, ik kin hast nin wird mear sizze."

ja, mar sa gau giet it net It is sa tsjuster as roet yn e kelder,

„en om ljaeht freegie det kin fensels net; hja scoene myoankommen

"siên! Witte jy hwet? Hen my jou skynfet efkes!' f

- Det mei 'k net," sei de moanne mistreastich; „it ïstsjin e oar ers. Det is in min spil" andere de aeksfeint en swei in skoftsje, krekt

as tocht er nei. Do bigoan er wer: „Ik wit der dochs wol smeet op. Lit us in foech eintsje tobek gean en kom dêr .n pear hundert tre,J it string op, den binne de keldersfinsters ljacht en den kin k Ly ï wol rédde. As ik der earst mar yn bin; de krüken w,t ik blyns-

each wol to finen."

Sluiten