is toegevoegd aan uw favorieten.

Kommentaar op den Brief aan de Romeinen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De eerste meening is de oudste. Voor haar pleit het algemeene en stelselmatige karakter van den brief, de rustigleerende toon, zoo geheel anders dan b.v. in den brief aan de Galatiërs of in dien aan de Ivolossensen. Ten gunste van het tweede gevoelen kan men zich met Baur op de andere brieven van den apostel beroepen, die aan plaatselijke en bijzondere behoeften hun ontstaan te danken hebben. Ook heeft men beweerd dat de hooge en veelomvattende taak, waartoe de Apostel geroepen was, hem geen tijd liet, een zuiver didaktisch leerschrift samen te stellen. Erkent men echter de echtheid van den brief aan de Efeziërs, dan kunnen zulke argumenten niet overwegend zijn: ook deze brief toch beantwoordt niet aan eenig bijzonder doel en is een didaktisch geschrift.

Pfleiderer (Jahrb. fiir protest. Theologie, 1882) heeft opgemerkt, dat men tusschen de twee bovenstaande gevoelens niet zulk een scherpe scheiding moet maken als gewoonlijk geschiedt. De brief aan de Romeinen kan immers zeer goed een dogmatisch en didaktisch geschrift zijn, zonder dat men hem daarom van de historische tijdsomstandigheden behoeft los te maken. Volkomen juist. Wij willen thans echter deze (relatief-ware) tegenstelling vasthouden, omdat zij ons een geschikt middel aan de hand doet om de verschillende oplossingen te classificeeren. Eerst leenen wij het oor aan de schrijvers, die het plaatselijke en praktische doel van den brief op den voorgrond stellen; daarna aan hen, die de andere zienswijze zijn toegedaan.

Eerste groep.

Welk bijzonder doel had Paulus met het schrijven van den brief? Men kan de antwoorden op deze vraag in vier kategoriën splitsen.

A. Paulus wilde op een joodsch^ezinde gemeente invloed oefenen.

B. De gemeente te Rome was van paulinische richting.

C. In de gemeente lieten zich beide richtingen gelden.

3*