is toegevoegd aan uw favorieten.

Kommentaar op den Brief aan de Romeinen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mede te deelen? — Een is een concrete openbaring

van genade Maar het geldt hier geenszins een bijzon¬

dere gave, in den zin van 1 Kor. 12—14; wij moeten denken aan een groei van geloof en liefde, aan een ontwikkeling van het geestelijk leven. De gave, die hij aan zijne lezers hoopt mede te deelen, zal geestelijk van aard zijn, en bij gevolg uit de bron des Geestes voortkomen. Het woord vpTv is tusschen het zelfstandig en het bijvoeglijk naamwoord geplaatst om het laatste beter te doen uitkomen. Zij zullen, naar hij hoopt, door deze mededeeling een vermeerdering van de kracht Gods in hun binnenste ontvangen. Het werkwoord staat in het passivum; men moet dus niet, met Oltramare, vertalen „om u te versterken"; Paulus wil zijn persoonlijke werkzaamheid op den achtergrond stellen voor het resultaat van het werk Gods. Van Manen (t. a. p. bl. 21) verwijdert eerst v/ix? na , als uit misverstand geboren, en

concludeert dan uit het aldus geëmendeerde vers, dat de schrijver onmogelijk in vs. 14, 15 kan zeggen, onder de Romeinen te willen prediken; zij staan immers geheel met hem gelijk! — Er zou iets stuitends zijn in de keuze van het woord „bevestigen", „versterken", wanneer de apostel, gelijk Baur, Mangold, Sabatier e. a. meenen, met dezen brief een meer of minder ingrijpende verandering beoogde in de opvatting van het evangelie, zooals die te Rome bestond. „Versterken" is niet: op een anderen weg brengen, maar: iemand in dezelfde richting, waarin hij zich reeds beweegt, beslister doen voortgaan.

Maar Paulus was te nederig en te fijngevoelig om den schijn te geven dat de geestelijke winst, die zijn verblijf in het midden van hen zou afwerpen, alleen hun ten goede komen zou. Hij haast zich er aan toe te voegen, dat ook hij zijn deel er van hoopt te hebben, vs. 12. De eerste woorden van dit vers worden gewoonlijk verkeerd begrepen; men doet, alsof er staat: toüt hri, dat is (Osterwald, Oltramare). Men vergeet, dat het bijgevoegde Si (tovto Sé hrï) niet slechts een verklarende herhaling, maar een verandering en een climax van de gedachte aanduidt. De

Godbt/Joneib, Romeinen. J