is toegevoegd aan uw favorieten.

Machteloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij bromde nog eens hum, en zij poetste weer voort aan de stoel.

Ze zwegen beiden.

Het wrijven langs de stoel en 't verschuiven der pooten over den kalen grond, verscherpte hun zwijgen. Het vulde 't geheele vertrek.

Mies, het meisje van een jaar of acht, kwam bij de tafel, keek haar vader aan.

,,'k Heb geen schoene va," kermde ze heel klein, benepen.

„Zoo, en wat heb je dan an ?"

„Kijk mar, de teene steke 'er door!"

Hij keek er nu naar, half onwillig, half onverschillig, zei, terwijl hij met zijn grauwe oogen kneep, waardoor al de werkrimpels in 't gezicht meetrokken :

„Sja, dat is beroerd !"

Hij stond nu op, vroeg aan zijn vrouw :

„Kan ik me wasschen ?"

„Dadeluk!"

Ze had de stoel klaar, stond op, sloeg het schort even neer, liet water in de teil loopen, zette de zeeppot erbij, zei tegelijk :

„Je kunt toch wel wachten tot ik weg ben, dan heb je de ruimte !"