is toegevoegd aan uw favorieten.

Machteloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ouwe-vrouwtjes-gezicht stond strak-ernstig.

Hij zei niets, keek eens naar de klok. Ja ! een kwartier later dan gewoonlijk !

Zij zette de toegedekte schalen op tafel, nam de deksels eraf — en terwijl hij op de al-klaar-gezette stoel zich liet neervallen, trok en wrong hij nog gauw zijn schoenen uit, duwde z'n voeten in de pantoffels, schoof er zich recht voor, om eens danig flink te schransen.

De aardappelen en de spruitjes dampten beiden — en de wasem blauwde in 't vertrek. Het reepje mager spek lag rozig, lokte hem malsch en sappig aan. Maar nu hij de eerste aardappel in den mond stak, voelde hij al z'n eetlust vergaan. Toch duwde hij zoo goed en slecht als 't ging het eten erin, schransde tegen zijn meug op, de aardappelen verkauwend, de spruitjes inslikkend. Hij voelde zijn hoofd zwaar en ijl worden en in zijn rug kwamen weer van die koude, gluiperige rillingen.

„Is er wat, mijn jongen," vroeg de moeder zorgelijk ?

„Welnee, alleen wat hard motte werreke, en 'k heb een borrel gepakt!"