is toegevoegd aan uw favorieten.

Machteloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het wel gezegd. Je hadt het met je beide veel te druk om te konkelfoezen.

Hij zag zijn moeder even stilletjes lachen en nu 't woord konkelen nog in zijn mond lag, door-zag hij plots wat ze straks samen beklonken hadden.

Het streelde hem, deed hem tegelijk pijnlijk aan. Zijn moeder had natuurlijk zijn meisje bepraat, bang in haar angst voor zijn zwakte, voor het overwerken. Maar zoo zwak was 't niet met hem gesteld! Altijd die zorg van moeder! Wat moest Trees wel denken ! Hij voelde spijt ermêe begonnen te hebben, stelde nu zelf voor om nog naar 't strand te gaan. Maar Trees wilde daar niets meer van weten, 't Werd ook veel te laat!"

In 't vertrek kwam nu een weldadige zondagmiddag-stilte, die glansde en properde van de stoelen, van de kast, van de gordijntjes, van de tevreden gezichten.

Roelf hing met den arm om Trees haar hals, fluisterde haar soms gemeeniteitjes in de ooren — en ze zei telkens : wil-je ès stilhoüe!