is toegevoegd aan uw favorieten.

Machteloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor een „geruchie" vervaard. Ze kreeg er met recht spijt van zoo iets aangehaald te hebben, en vloekte in haar binnenste op Roelf, die haar van middag zoo liet zitten. Zoo'n lammerd, zoo'n sloomer ook!"

't Was pas half tien. Ze hadden nog een klein uur den tijd, konden wel een glas bier drinken. „Wat denk-je ervan ?" Dat voorstel ging erin, Allen voelden zich, alsof ze maar op halve beenen stonden; ze sleepten ze knikkend meê, — en ook 't jachten en stoeien maakte dorstig.

Twee aan twee, over elkaar, aan een tafeltje buiten, met biertjes voor zich, raakte Trees tot bedaren, vooral toen de jongens, hier in stad netjes deden. — Nu ze hem goed in 't gezicht keek, vond ze hem ook lang niet zoo onknap, als ze eerst meende; alleen maar een beetje pieterig, wat veel heertje. Zijn oogen leken wel een beetje schelvisch-grauw, maar zijn neus die was leuk. Die gaf wat komiekerigs aan zijn heele gezicht.

Ze ging aan 't vergelijken met Roelf. Nee, Roelf beviel haar toch beter. Ze wist niet dadelijk te zeggen waar het in zat,