is toegevoegd aan uw favorieten.

Machteloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

om te rusten en tot zichzelf te komen op een stoel tegen den toonbank aan, bang dat hij opnieuw bloed zou overgeven.

Maar dit gebeurde niet — en hij monterde zwakjes op.

„Het begin van 't einde, jongens", zei hij treurig.

,,Wel, Roelf... bè je besuikerd?... wat is d&t nou! neem een flinke borrel!"

„Nee, wat spuitwater," dreinsdehij terug.

Die zoete smaak hinderde hem nog altijd.

Hij ging nu meê, langzaam tusschen twee van z'n maats in — en al loopende klaarde hij op. Aan 't eind liep hij evengoed als de anderen; alleen zijn hoofd bleef licht, en ook die koude rillingen in den rug kwamen bij tijden geniepig opzetten.

Janus en Jaap brachten hem samen naar huis, vertelden het in korte woorden aan zijn moeder.

„Hij moest maar dadelijk naar bed gaan," zeien ze, „je kunt nooit weten 1"

Maar Roelf voelde zich al weer helder, wilde daar niets van weten, zei: eerst eten! en het moedertje in haar zorgzame behulpzame liefde, liet hem begaan.

9