is toegevoegd aan uw favorieten.

Machteloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Wat doe je nou jongen," zei ze, zonder zelf te weten, wat ze zei.

Hij schudde koortsig met de handen — en zonk merkbaar verlicht met het hoofd slap op de kussens terug.

„Hè, gelukkig dat het eruit is, dat hêt me lang genoeg benauwd !"

Zij was er geheel kapot van.

Hij dutte nu, naar 't scheen, in, licht van hoofd, licht van beenen — en het moedertje zag zichzelf troosteloos in de dunne, spichtige morgenstralen, die het zwarte vertrek wat gingen opbleeken, Ach het was dan wel zoover gekomen. De jongen net als zijn vader!

Wat haar bovenal pijnde was, dat Roeit het zelf begreep, wat natuurlijk het genezen zooveel moeielijker maakte.

„Ach," zuchtte ze, de zucht weer inslikkend, uit vrees haar jongen d'rmee wakker te maken, ach, ach! — en onder dat telkens inslikkende „ach" dutte ze al wakende toch even in.

Zij werd verschrikt wakker, krabbelde verward van haar stoel op, bij 't deurge-