is toegevoegd aan uw favorieten.

Machteloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

terug. Ze voelde zich heelenal bedremmeld, met zichzelf verlegen.

Hij hoestte maar door en eiken hoestaanval sneed door haar heen; ze wist niet wat te doen, stond met een verwezen gezicht bij 't bed, schrik-bleek.

Eindelijk bedaarde z'n aanval — en Roelf lag uitgeput, met 't bleeke gezicht onder de rosse haren weg, op het blanke kussen.

„Hij heeft zich toch niet opgewonde," vroeg angstig-bezorgd de moeder.

Zij schokte even met de schouders, ging aarzelend weer op 'tbed toe, meewarig in heel haar doen, vroeg met een stem vol tranen r „Gaat het nou wat beter, Roelf?"

Hij nikte van ja, zei eerst niets, herhaalde toen week-verwijtend : ,,'t Is beter, beter dat we beide vrij zijn."

Ze vroeg : „Mag ik nog 'es terug komme?"

Hij nikte weer, — en zij stond op.

„Dag Roelf, dag jongen !" Ze drukte slap zijn hand, was blij dat ze buiten in de frischte kwam.

Ze liep eenige straten sufferig rond, geheel in de war, ging toen haar vriendin maar opzoeken.