Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Roelf richtte zich op, moê in zijn rug door 't gedurig bukken; hij dacht dat t niet zou gaan. Maar 't moest. Het moest! Hij pakte dus opnieuw aan.

„Hè Roelf, wat zeg-je van je ouwe

meisje ?"

„Nou, wat dan ?"

„Weet je dat niet ? Ze zit toch met jong t Zèg die hêt 'em dat fijn gelapt. Niet?"

Hij wilde zeggen, dat hij 'et beroerd genoeg vond, maar de woorden kwamen niet over zijn lippen. Zijn oogen dreven weg in plotselinge tranen. Dat ongeluk van Trees leek hem erger dan al het andere !

Zijn kameraad vroeg niet meer. Gelukkig ! De hamers nijdigden, heftigden door en hij klonk om, raspte zijn doorgeslagen nagels bij, werkte voort.

„Hoe is 't gegaan, mijn jongen, vroeg 's avonds zijn zorgzaam, dribbel-sloffend

moedertje.

„O, goed, heel best zelfs," loog hij „alleen in 't begin maar wat vreemd!"

Zij zag het wel anders, liet niets ervan blijken, maar dacht: Hoe lang moet ik het

Sluiten