is toegevoegd aan uw favorieten.

Machteloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

huiselijkheid, 't gaf hem een kalmeerende aanvoeling als de kruinende boomen hem op de bank hadden gegeven, een gevoel van stille streeling. Langs de zwarte flesschen zag hij het licht zacht-weemoediglijk glijden, een beschuttend, wit schijnsel, treurig voor zijn oogen als warme wasem, maar juist daarom zoo kalmeerend. Van lawaaierige, helle kroegen hield hij heelemaal niet.

Hij stond nog aldoor met zijn oogen naar den grond, toch vele malen glurend naar het zachte, aanlokkend lichtgeschemer.

Hij telde. Och waarom ? Hij wist het wel. Hij had er maar vier, moest er vijf hebben . . . Hoe kwam hij aan die ééne cent?

Meer gedoken werd nu zijn gestalte. Wat deden die oogen een pijn ! Dan maar weer voort, zien die cent erbij te krijgen. Als hij eerst die borrel maar had, daarbij kon rusten, zou 't veel beter gaan. Aêmechtig voelde hij zijn onmacht, voelde hij dat het bedelen slecht zou gaan. Maar toch, het moest!

Behoedzaam opende hij de deur van een