is toegevoegd aan uw favorieten.

Handboek van fotografie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

boogvormige bloemtuil te voorschijn, waar rood en geel en groen en wit dooreenwemelen. Om van hier naar het kasteel te gaan hebben wij eene breede laan van hooge beuken, aan het uiteinde der dreef, tegenaan de boomen staat eene bank, waarop eene statige juffer in een boek zit te lezen. De dreef geeft toegang tot het kasteel bij middel eener van dikke takken dooreen gevlochtene brug.

Wij zullen dit landschap opnemen.

Eerst en vooral, wat is het voornaamste gedeelte van dat zicht? Mijns dunkens, het is het kasteel. Stond het alleen toch, bloot in 't veld, wij zouden het de moeite weerd niet achten te lichtteekenen. Hetgeen er rond ligt, de ornementen die onze plaat zullen versieren zijn bijna even belangrijk. Wij moeten dus met de grootste opening van het voorwerpglas instellen op het kasteel.

Wij ontvouden onzen drijpikkel, vestigen hem in den grond, draaien er ons balgtoestel op, en ontblooten het voorwerpglas. Na ons, en het achtergedeelte van het toestel, bedekt te hebben met den zwarten sluier, draaien wij aan de tandvijs die den balg uitschuift en hebben weldra ons landschap in 't zicht, op het matglas, of verplaatsen den drijpikkel en veranderen het toestel totdat wij het in 't zicht hebben.

Nu vestigen wij onzen pikkel stevig in den grond opdat hij door geen wind te bewegen valle en in het voorbijrijden eener kar niet waggele, draaien de vijs van den pikkel zóó stevig in het gemoerd zieltje van ons balgtoestel dat het geene enkele zijdelingsche beweging kan maken als we er onze schuifdoos in plaatsen, die nogtans hard moet spannen.

Wij herzien «op» het matglas en behoeven niet «erdoor» te kijken, iets dat beginnelingen vaak genegen zijn te doen, draaien de balg nog meer open; weldra hebben wij het zuiver evenbeeld van het kasteel.

De bijzonderheden, die wij er kunnen in bespeuren, krioelen. Draaien wij nog een weinig verder, de kleinheden verdwijnen, de hoeken van het kasteel verliezen hunne lijnen, het beeld zijne reinheid, het verzwakt. Wij schuiven