is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lust was. Was 't heerehuis gemeubeleerd, dan bleef-ie in 't koetshuis wonen, waar-die nou zat en dan trök-ie 'n jaargeld tot an z'n dood. Meneer was met tranen in z'n oogen afgereisd. Die zond 'm nog regulier de groeten. As-ie niet zoo stom was geweest, om op laten leeftijd, toen-ie bij de vijf-en-veertig was, te trouwen met de kamenier van de dames, was-ie nou nög in betrekking. Ze hadden eerst an mevrouw en meneer permissie gevraagd en niemand had 'r wat tegen — want niemand dacht nog an kinders, omdat z'n tegenwoordige vrouw ook al op leeftijd was toen ze ja zee — maar 't was toch 'n stommigheid geweest. As nou is morgen of overmorgen 'n teilegram van de femilie kwam, dat-ie over most kommen, as meneer te lastig wier — dat hadde ze 'm daalijk gezeid — dat was conditie — dat hadde ze nog voor 'n week geschreve, toe meneer bedlegerig wier en om 'm zanikte, ja zanikte, — zóó was meneer an 'm gehecht! — as dat gebeurde, nou dan most-ie z'n vrouw en de kinders alleen late en daar had-ie 'n zwaar hoofd in, want z'n vrouw zoo fiks as ze was, had wel is 'n toeval as ze zich kwaad maakte of as de boel tegenliep.

Al pratend en redeneerend plakte-die de bladen der