is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Nee, niemendal! D&t was tellekes de ruzie. Hij was dol met 't kind — zij nie. Wat doe 'k met meissies, zanikte ze ellek oogeblik — meissies binne opvreetsters"...

„Nou, nou! Dat zal ze wel niet zoo gemeend hebbe!"

„Of ze 't gemeend heit! Nooit ging ze met 't meissie uit, altijd met de jonges. D'r is wel is moord en doodslag om geweest, as zij 't kind 'n klap gaf"...

„Dat doe je wel meer," spraken we: „wij weten beter — wij hebben 'r om 't meisje hooren gillen en

schreeuwen"...

„Dat komt," zei de waschvrouw, zéker 'r hoofd schuddend: „dat komt omdat ze doodsangstig van Plas is, die nog zóo voor-ie vort ging gezeid heit om op't meissie te passé. As-ie 't hoort breekt-ie 'r d'r nek. 't Is enkel angst bij d'r — énkel angst". ..

Opstaand steunde ze 't kussen in den rug van den

zieken man.

„Is 't zoo nie, Dirrek?", vroeg ze.

„Ja, me vrouw heit gelijk," zei hij, 'r 't bord met de koffiekom toereikend.

„Heit ze'r nie altijd nagescholden: „dier-van-'n-meid en dooie doodvreetster?"

„Dat heb 'k zellef gehoord," bevestigde de man:

as Plas 't te weten komt, as-ie z'n meissie zóo werom