Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Ja! Uitstekend!"

„En wat motte we zegge, meneer?"

„Je zegt voor 't meissie van Plas."

„Ja, meneer."

„Da's echt — das lollig!", zei Albert.

Plas was thuis.

Dat zag je an 't heerehuis. Z'n ordelijke hand had voor de vensters witte lappen gehangen — net gordijnen, die neergelaten waren.

De éérste bekleeding.

In de tuinkamer klonk geklop. Door de daar open ruiten binnen kijkend, zagen we hem voor t eerst. Gebukt op den grond nam-ie de maat van withouten

planken.

„Plas," zeiden we aarzlend.

Onbewogen keek-ie op.

,'k Ben vast an 't kissie begonnen," sprak-ie in afwezigheid: „d'r mot gedorie nog zoo'n boel worde gedaan."

Z'n oogen stonden droog-gloeiend in 't oud-wit gelaat. Hij had nog niet gehuild.

Sluiten