is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

z n hart of wat 'r in die richting bestond, was as naaide gaan steke. 't Most half twee zijn geweest. As nakend zat-ie in 't water tegen 'n boerderij an — ja as je zoo nat was en zoo kil, had je 't gevoel van je èige lichaam! Toen was de veld wachter-van-dakr uitz'n huis gekomme, omdat de honde tekeer ginge en die had 'm gevraagd wat-ie dee — nog 'n geluk dat-ie 'm kon — en die had gezeid; „vent, je bin gek — met zulleke slechte wege doe je d'r nog wel drie uur over — en as 't erreg met 't meissie is ken jij d'r toch niks an doen zoo laat in de nacht"... Die wou 'm mee in z'n huis neme. Maar nee hoor! As je wat doorzette wou, dan zette je door. Z'n vrouw was nie te vertrouwe. Die lee in 'n toeval om niks. Die d'r hande stonde bij alles verkeerd. En dan hadde de kindere geen verzorging. An de veldwachter had-ie 'n pruim gevraagd en lekker-opgemonterd — 'n pruim dee wondere in 'n leege maag! — was-ie vortgestapt, heele eindjes in draf tot z'n milt weer an 't steke raakte. As-die 'r nou over na-sprak leek 't 'n nachtmerrie, 'n kouwe koorts, 'n verhaal dat je bezweere most om te geloove. Bij 't voorlaaste dorp was-ie bij de vaart op z'n buik gaan legge, met z'n bek an 't water om zich zat te drinke. Nat as 'n visch en 'n dorst dat ie