is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Een kanarievogel voor het venster sloeg schelle roeleerende trillers en uit den tuit van 'n ketel toeterde damp, in bolle melkbuilen ploffend.

Het was 'n kneuig wintersch zitje op dien snikheeten zomerdag.

Zij, 'r jak geopend op den zwemmenden nek, de purperen armen bloot tot de oksels, dreef 't ijzer over mijn boorden. Hij, in de bedstee snurkte zachjes.

„Suscht!", maande zij: „hij is venacht zoo belabberd geweest, da'k dacht dat-ie d'r in bleef."

„Ik kom," aarzelde 'k: „om m'n boorden, 'k Heb 'r niet één meer — en 'k moet gaan begraven".

„Nog twee en ze binne d'r," fluister-praatte ze: „u had ze wel gehad — maar driemaal heit-ie 'n duizeling gekrege — 'k hei nog geen bed geroke. 'k Kom ze daar daalijk brenge."

Nee, 'k zou even wachten tot ze klaar was, dan spaarde 'k haar 'n loop.

Zij, telkens 't ijzer tegen 'r oor houdend, voorzichtig plettend en keerend, keek af en toe bezorgd naar 't warrig haar op 't kussen. Ik zweeg — zij zweeg. De vogel zong met diep-gurglende roepen, zwaar fluitend uithalend tegen 'n kwartel in de struiken.

De zonne-sproeiing glee gul van dans om de kooi,