is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Zwijgend keken de kindren toe. Over het veld liep 'n schaduwstreep. Een wolkje schemerde over de zon, glee als 'n rookwalm voorbij.

„As ik in 't waterval," begon Jan weer, hoestend — 'r was 'm wat in z'n keel geschoten: „dan ga 'k zwerame..."

„Mot je eerst kènne," zei Trien.

„Dat doe je vanzelf," verzekerde hij: „je slaat je arme maar uit en je beene en dan blijf-ie drijve" ...

„En je kleere die nat worre," redeneerde Christien: „as 't water in je rokke zuigt, zak-ie vanzelf" ...

„Dan motte jullie maar bróéke drage," zei Jan: „wat dóén jullie met zooveel kleere!...

„Ik zou geen broek wille drage," zei Trien: „'n meissie met 'n broek, hèhèhè!" ...

„En ik zou geen rokke an wille hebbe," spotte Jan: „wat heb-ie an 'n rok, zoo'n flapding om je beene?" ...

„Zoo — zóó," redeneerde Christien weer: „da's wstt warrem. As je 'n broek draagt — dan heb-ie zülleke lange spillebeene — net as jij!"

En valsch lachen van Christien en Trien klonk over het veld.

Jan rookte, antwoordde niet. De sigaar was 'm te zwaar — je wer 'r draaierig van. Maar gelukkig