is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de iiber-rouw kan op zenuwen werken. Ook hier, in dit waarlijk droevig geval, dreigde 'n lach-krieweling, omdat wij vijven, de president der muziekvereeniging, de aardappelboer, de schoolmeester, de kok en ik, wij met onze vijf hooge hoeden en onze zwaarbeslagen, zwijgende, wijsgeerige schapekop-gezichten onduldbaar mal geleken bij de open-kierende kast met de wittebroodjes en de krentebollen, die in 't zand hadden getold.

Baams sprak het eerst na 'n lange, pijnlijk-hitsende stilte. Z'n handen vouwend en wrijvend dat 't kurkig door de kamer ruchtte, zei-ie enkel domp-van-betoog: „Ja-ja — ik zeg jü-ja" ...

„Ja-ja," bevestigde de kok, die 't volledig begreep, „'n Ongeluk leit in 'n klein hoekie," sprak de president der muziekvereeniging, zinnig 't hoofd knikklend.

„Jammer, jammer dat ü d'r niet eerder bij was," zeide de hoofdonderwijzer mij direct toesprekend.

^Ja — ja," antwoordde ik en weder versmolten wij met onze vijf hooge hoeden in eenzame stilte. Een streep zonnelicht, kirrelend langs de witte gordijnballetjes, lijnde recht naar de krentebollen.

Toen werd er nog eens gescheld en dadelijk slikte de muziekvereeniging-president, die net was begonnen met 'n „heit u gehoord van zn slotwoorden in.