Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

we motte varrekes slachte — en je ken je met goed fatsoen nie van de eterij afmake. .."

„Daar kan 'k geen raad in geve," antwoordde 'k.

„Nee dat ken u net nie," sprak hij gelijk met me op stappend, linkervoet voor, rechtervoet voor.

De stoet draaide 't kerkhoflaantje in. Boven op 'n duin, scherp tegen 't heftig-stralend licht, kantte de plomp-witte toren met 't klein kerkgebouwtje. Zwaarder van dreun gromden de slagen en 't klompengeklepper verdofte in 't schulppad.

„Is u lang hier gelogeerd?" —, vroeg m'n buurman weer.

„Nee," zei 'k kort, onprettig gestoord in de nieuwe stilte van stukgetreden schulpen.

„Zoo," praatte hij gemoedelijk voort, blij dat we 'r haast waren: „zoo — nou dan mot u is bij gelegenheid öp de toren klautere. Daar heit u 't mooiste gezicht van de wereld en as 't warrem weer is, zoo as vandaag, dan ken u boven op 't plat liemenade krijge. Daar heit 't vreemdelinge-verkeer voor gezorgd — en da's mijn voorstel geweest — en 'k hei d'r eer van — de vorige zomer hebbe we d'r u raait nooit hóéveel flessies liemenade en gemberbier geschonke?". . .

Ik gaf geen antwoord.

Sluiten