is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

fijn gehakt — nou as je weet dat 't heele dorp, zelfs de wethouder, alleen 's Zondags magere lappies of varkensvleesch at! — en zee moeke hier hei-je n horretje — en warrem was ze nog in d'r bed, maar d'r oogen leëen gebroken — alles an d'r was slap. Juffrouw Klos, Suze opgillend, was naar benee geloopen, naar d'r broer toe en Engel, die bezig was den koestal te betimmeren om 'r in te laten dansen bij muziek — wat-ie elk jaar dee omdat 'r bij Hasselaar en Breeman zoo weinig dansruimte was en omdat 't altijd wat gaf van de boeren die bij 'm stalden — was met 'r meegegaan, had moeders oogen toegedrukt. Op de sterfkamer had-ie knikkend gepraat met het gevoel héel-braafs te zeggen, wat je rustig kon zeggen, omdat zeggen geen dóén was: „Dan zei 'k nie bij me laten dansen en de muziek afzeggen" —, maar juffrouw Klos 'r in haar nog heldere bui an denkend dat 't kermis was, dat de levenden óók rechten hebben, had gezeid: „je mot an je femilie denken. Dat mag-ie nie doen" —, waarop Engel geantwoord had: „Dat is waar. Van enkel treuren ken je nie leven."

Den anderen dag was Kniertje gekist. De kist kon de trap niet op. Ze hadde de doode naar beneden gedragen, 'r gelegd in het kamertje naast den winkel, gelijk-