Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vloers, 't deksel nog niet an-geschroefd, wat 't gebruik was.

De kist stond op den grond met 'tèindlijk-dood vrouwtje.

Vrouw Abel, verveeld, hield de boodschappenmand op de ronding van 'r arm. Ze noemden 'r Dribje in 't dorp, omdat ze zoo parmantig dee met dribbel van heupen, altijd gehaast liep alsof de dag veel te kort was. Ze was kittig van doen met piendere beentjes, beentjes als aaltjes beweeglijk. Al wat ze boodschapte leek gewichtig en druk. Met 'n pond soda in 't mandje, kon ze den weg zoo smaaklijk-ijvrig betippen, zoo dribblend met schokkende heupjes, dat elkeen wel zei: de vrouw van Abel heit inkoopen gedaan èn wat heit ze 't druk — èn wat 'n bereddering om niks.

„O" —, drensde Truus, weer heelmaal van streek —, „as 'k an die tijjen van vroeger denk — hoe we 't toe beter hadden, veel beter — geen winkel hoor — slecht hebben we 't nog nie — me man is 'n best zeeman en 'n goeie man en nie zoo an de drank as

me broer Engel Die heit ook dikke beenen van

't drinken.... Maar is dat 'n wonder ?.... Is dat 'n wonder? Zoo'n vrouw as me schoonzuster zou de beste man na de kroeg jagen.... Is 't nie waar? Mijn man zeit altijd: as jij 't bont maakt dan kom ik

Sluiten