is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

In de herberg van Hasselaar dansten de paren in flets-rooden schemer — telkens schoof langs 't gat van de deur 't silhouet van 'n paar, zwart bij zwart, lichamen tierlend in schokkend gezwabber. Voor de ruiten, beveiligd door latten, bonkten de ruggen van kijkende drinkers, schaduw-plompsels in gele vierkanten.

De dorpsstraat, donker en nauw werd zwaarlijk betrapt. Uit 't duister raspte gezang, 't bruute gebler uit drankdikke kelen, met kets-slag van mans- en wijfsvoeten.

Het was 'n strooprig gelol van breede bekken, bulk en krijsch die de stilte doorpaarsten.

Uit den stal van oom Engel retterde luid de piston, overgillend 't pianogehort, en 't ijzeren rad van 't joodje slierde met slijpend gezoem, scherper van klank dan het meidengebrul in den slingrenden schommel, waar alles 'n klit was van rokken en petten.

Jannie, voor de deur, keek geprikkeld 't winkeltje in waar moeder kniezig zat te breien. As ze maar dorst. As ze 't lippen kon. Om je dood te grienen. Ieder was uit en had lol. Om noü te sterve. Net op kermis. Zoo stom. Dat vervelende mensch. Altijd gezeur met 'r gehad. En noü net. Nou net!

Van 't pleintje kwam 'n schokkende hoop boeren, maaiers en meiden, bebeukend den grond, krijscherig