Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Het was buiten iets frisscher geworden. Ze stonden in 't donker naast den stal — de boer streek met de hand door 't haar, dat ijskoud klitte op 't hoofd. Weer vloekte-die.

„Dat wil ik is zien, godverdomme," zei-die schorrig en bevoelde z'n mes — alsof gevaar ergens dreigde.

Zwijgend liepen ze 't winkeltje binnen. De schel rinkelde na. Driftig greep de boer den ijzeren beugel, toen den klepel om 't geluid te smoren . ..

„Is 'r licht?", vroeg-ie, vreemd-pratend.

„'t Nachtpitje, oome," beefde Jannie bij de deur.

Engel trok de winkellamp wat op-zij, lichtte de lamp uit den hanger. De peer kwam te rusten in z'n trillende hand en de doorzweete petroleum overglibberde z'n vingers.

„Vooruit," zei-die bot, opentrekkend de zijdeur. Koude huivingen gleden over z'n rug en verschrikt, terugstappend, zei-die met heesche stem: „verdomd!... Hoe komt de kist open!"

„Dat heb ik gedaan" —, beverig praatte Truus: „o! o! . . . lieve Engel..."

„Hou je bek!" beet-ie 'r af: „wat doe je 'r met je pooten an !"

Sluiten