Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

makkelijk . . . 'k bezwijk haas — 'k schwiets me 'n ongeluk" ...

Uitgeput-nijdig greep ze voor de zooveelste maal 'r zondagschen hoed, die fokkeschootend om de hoedepen op den onrustigen wind laveerde.

't Was haas geen doen. An de eene arm moeder — an de andre de zorreg van 'r rokken en hoed. De voile kleefde an 'r gezich — 'r hart klopte met Mmers tegen de baleinen van 't corset.

„Wat trek-ie nou?" —, blies moeder, effen zoutzakkerig stilstaand: „wat hei-je 'n haas over niks!"

Kort, dik vrouwtje, stond ze als 'n stervende baars te kieuwhappen, zwaar van ademplof alsof ze voor 't fornuis 'n doovekool lei te bewaaien.

De wandeling zóo vroeg, zóo ongewoon, had 'r van streek gebracht en dan nog te draven as 'n koetspaard, as je jü 'n uur de tijd had, was goed om je 'n ziekte te bezorgen.

„U ken toch uitruste waar oome Mau uitrust," redeneerde Selien ongeduldig-opgewonden.

„Nog zès stappe en je ken zitte gaan!" —, riep oome Mau.

„Nog zès stappe?" —, vroeg moeder, niet geloovend.

Ze kon van dichtbij geen hond van '11 paard onder-

Sluiten