is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

je ziet niks — 't water is glad as 'n aal — wat, oome Mau? — en 'n lich as de zon d'r in geeft — zie u wat, zie ik wat?"

„Ik ziè," zei oom Mau, kijkend uit 'n oogloos gelaat, zóo als z'n wangen de wenkbrauwen raakten: „ik zie wat heül in de verte" . ..

De hoofden bijeen, bleven ze 't zon-keilend water bewroeten, gespannen van aandacht. Wat te gebeuren stond, was voor twéé maanden nog moeder's grootste, heerlijkste vreugde — nou, vandaag, was 't niet meer dat, kon 't niet meer dat worden, zat ze met 41 'r plezier van 'm werom te zien, eindlijk werom, in de zenuwzorgen van hoe-ie 't van vader zou opnemen. As koloniaal uitgetrokken, omdat-ie niks geen lust in de handel had en 'n boel kattekwaad uitvoerde — ach, ach, wat 'n nare dingen had-ie niet gedaan, dingen waartoe je 't zwijgen dee om je vijanden niet te eten te geven — as koloniaal weggetrokken, jaren gelejen, hadie zich door onverschilligheid voor dood en leven tot sergeant opgewerkt — 'n wonder in zoo korten tijd! — d'r was haas geen voorbeeld van — één keer hadie 'n klewanghouw gekregen — één keer most-ie 'n mirakel hebbe gedaan toen ze losstormde — ja, dat