is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moeder en Selien opgestaan — om hallef zes was oome Mau an de deur gewees — om zes uur, met enkel 'n kom koffie in d'r maag, die van zenuwe geen trek had, ware ze na de kaai geloope, waar de boot zou meere. Hoe laat-ie ankwam wist niemand. Eerst as d'r 'n tellegram of 'n tellephoon van de kustwach kwam, wiste ze 't op 't kargadoors-kantoor — over de rivier had de boot nog dikke twee uur noodig. God zij geprezen, om acht uur — al die tijd hadde ze op de kaai geloopen, gedribbeld, gekeken, gevraagd — tellephoneerde ze van de kust dat 't schip in zich was. Toen was oome Mau op de inval gekomme 'n eind op te loope, om de hoek van de kaai héén, waar je haas de heele rivier kon overkijke.

De heete Augustus-zon belei 't water met schichtigbijtende glansen, sloeg 't golfjes-gewoel naar oome Mau's oogen. Wat-ie in de verte gezien had, was in de verte verdwenen. Ze waren nog veel te vroeg.

Uitgerust nu, geduldig de keien bestarend, omdat

ze 't stalen gespartel benee niet verdragen kon, den

bandeau wat verschoven op het al-grijzend haar, den

bovenrok omgeslagen voor de vezels der jutte-baal,

waarop ze lekkertjes zat, vroeg moeder telkens:

15