is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

B'k Huil," snuffelde ze, 'r dikste tranen ver-slikkend: „'k huil over Bram, die 'n boel verdriet van 'm gehad heit — 'n verdriet om nie na te vertelle en die d'r nie bij heit gemagge."

„Lach over de lévende," troostte Mau: „toe juillie bij me kwamme over de tien jaar geleje toe jij zat te griene erger as nou — toe Bram zich de hare uit zijn kop trok omdat Sally — we magge d r nou over prate omdat Selien d'r nie bij is omdat Sally de zeuventien guldes had doorgebracht van meneer Schriel — op de kop af zeuventien guldes drie en veertig en 'n hallef — wie heit 'r toe de raad gegeven 'm na de Oost te sture? — wie? — ikke dat bin ikke gewees. In de kamer achter de winkel heit Bram gehuild as 'n kind — toe wou-die dóód blijve zitte omdat Schriel 't zou angeve an de pelisie en omdat-ie de zeuventien guldes nie had om ze terug te geve. Toe heb ik ze met groote zorg voorgeschote — weet je nog wel ? — en Bram heit me elleke week vijftig cente werom gegeve. Bij mijn in de kamer achter de winkel, toe juillie zoo aardig verschteurd ware, toe je doch, dat 'r niks-niemendal van 'm terech zou komme — had-ie nie driemaal te lange vingers gehad? — kon jij nie droome, kon ik nie droome dadde